??? ?????
19 سپتامبر 2015•بهروزرسانی: 19 سپتامبر 2015
لسبوس-ازمیر/خخبرگزاری آناتولی
سختترین مشکل پناهجویانی که به دلیل جنگ داخلی و شرایط نامطلوب کشورشان، خانه و کاشانه را ترک کرده و به امید زندگی بهتر راهی اروپا شدهاند، بر دوش گرفتن کودک و نوزادانشان است.
رفتن این پناهجویان به وسیله قایقهای لاستیکی به جزیره لسبوس یونان، به عنوان یکی از شلوغ ترین گذرگاهها برای این مردم در راه رسیدن به اروپا ادامه دارد.
اوج دشواری این سفر خطرناک را میتوان در چهره کودکانی درحالیکه با لباسهایشان خیس از سرما می لرزند، خواند. والدین آنها به محض رسیدن به خشکی، اقدام به تعویض لباس آنها میکنند، البته اگر لباس خشکی وجود داشته باشند.
لسبوس، پایان مسیر نیست، چرا که آنها ناچارند از منطقه افتالو این جزیره برای رسیدن به منطقه کمپ پناهندگان واقع در مولیووس، کودکان و نوزادان خود را بر دوش گرفته و بیش از 5 کیلومتر پیاده طی کنند.
آنان فقط میتوانند در برخی نقاط که داوطلبان کمکهای انسانی برایشان چادرهایی جهت دادن مواد غذایی وآشامیدنی برپا کردهاند، چیزی بخورند یا بنوشند.
پس از دو ساعت پیادهروی، مهاجران به مولیووس رسیده، اما برای سوارشدن به اتوبوسهای عازم مرکز لسبوس، بایستی چند روز صبر کنند. در طول این مدت، کودکان همانند والدین خود در حاشیه جادهها یا پارکها خوابیده و شکم خود را با فقط بیسکوئیت سیر میکنند.
برخی از داوطلبان برای دلخوشی این کودکان و تحمل این روزهای سخت، به آنها اسباببازیهای مختلف میدهند. آنها در طول این مدت حتی یک لحظه هم اسباب بازیها را از خود جدا نمی کنند.
پس از این مدت، افرادی که خود را به محل ثبت نام پناهجویان در مرکز لسبوس میرسانند، برای سوارشدن به کشتیهای عازم منطقه اصلی یونان و سپس آتن، همین سختیها را بار دیگر باید تحمل کنند.
هدف تمام آنها که به سرزمینهای مختلف سفر میکنند، یکی است و آن ادامه تحصیل فرزندانشان در مناطق دور از جنگ و محیط سالم برای رفتن به مدرسه است. این والدین میخواهند در محلی که بتوانند کار کنند، خوشحال باشند و تشکیل زندگی دهند.
محمد به همراه خانوادهاش از شهر حلب در شمال سوریه به امید تشکیل زندگی جدید در اروپا مهاجرت کردهاند. قایقی که آنها را به جزیره آورده به دلیل حمل بیش از ظرفیت مسافر، آب گرفته و لباسها و جسم فرزند 15 ماهه شان خیس شده است. طرف داوطلبان به محض رسیدن آنها به جزیره آنها را خشک کردهاند.
عبدالله محمد، پدر این خانواده در گفتگو با خبرنگار آناتولی دلیل مهاجرت خود را یافتن زندگی بهتر و آینده مناسب برای فرزندانش دانست.
محمد با اشاره به شرایط حاکم بر کشورش از 4 سال پیش تاکنون، گفت: "درآنجا دیگر آیندهای برای فرزندانمان وجود ندارد. هر روز انفجارهای متعددی در مناطق مختلف رخ میدهد. من میخواهم که فرزندانم برای تحصیل بتوانند به دانشگاه بروند. کشورمان زیر سلطه یکی از بزرگترین دیکتاتورهای جهان است. از این رو، تنها در فکر آینده کودکان خود هستیم".
حمود محمد 11 ساله، دیگر فرزند این خانواده با تلفن همراه خود از قایقی که آنها را به جزیره رسانده بود تعدادی عکس گرفته است. او خداوند را سپاس میگوید با وجود شرایط بد این قایق توانستند خود را زنده و سالم به جزیره برسانند.
وی با ابراز خوشحالی از این که توانسته از جنگ فرار کند، گفت:" قایقی که با آن سفر میکردیم، مدام بر خود آب میگرفت و من از اینکه امکان دارد غرق شویم ترسیده و گریه میکردم، لطفا سوار این قایق ها نشوید خیلی خطرناک است". او همچنین از آرزوی خود برای تحصیل در دانشکده حقوق در آینده گفت.
