ایروانی: ابتکار بحرین اقدامی غیرضروری و با انگیزه سیاسی است

استانبول/ خبرگزاری آنادولو

امیرسعید ایروانی، نماینده ایران در سازمان ملل متحد در مصاحبه با روزنامه «پولیتیکا» گفت: «ابتکار بحرین اقدامی غیرضروری و با انگیزه سیاسی است که با هدف اجرای دستورالعمل‌های ایالات متحده آمریکا انجام شده است».

وی افزود: «پس از آنکه ایالات متحده نتوانست از طریق نظامی یا از طریق فشار مستقیم، کنترل تنگه هرمز را به دست آورد، اکنون تلاش دارد از طریق فشار سیاسی در مجامع بین‌المللی، از جمله شورای امنیت سازمان ملل متحد، به همان هدف دست یابد، که باز هم شکست خواهد خورد».

ایروانی ضمن انتقاد از عملکرد سازمان ملل گفت: «سازمان ملل متحد در حال حاضر در یکی از ضعیف‌ترین دوره‌های خود قرار دارد. ساختار آن، که بر اساس روابط بین قدرت‌های پیروز جنگ جهانی دوم بنا شده است».

وی درارتباط با روابط تهران با پکن و مسکو اذعان داشت: روابط ایران با روسیه و چین مبتنی بر منافع مشترک و درک چالش‌های مشترک است. قانون اساسی ما اجازه پیوستن به پیمان‌های نظامی یا حضور پایگاه‌های خارجی در ایران را نمی‌دهد. بنابراین، نه ما به نفع روسیه و چین وارد جنگ خواهیم شد و نه انتظار داریم آنها به نفع ما وارد جنگ شوند. اما ما آماده همکاری استراتژیک هستیم و انتظار حمایت متقابل در مواضع مشروع در چارچوب قوانین بین‌المللی را داریم. ما به طور فعال در چارچوب بریکس و سازمان همکاری شانگهای، با هدف تقویت چندجانبه‌گرایی و مقابله با فشارها و تحریم‌های یکجانبه، همکاری می‌کنیم.

ایروانی تصریح کرد: «تجاوز علیه ایران نیازی به میانجی ندارد. بسیار مهم است که متجاوزان درک کنند که نمی‌توانند از طریق تهدید به اهداف نامشروع خود دست یابند. ما مایل به ادامه و یا گسترش جنگ نیستیم، اما به دنبال آتش‌بس ناپایدار نیز نمی‌باشیم. ادامه روند وقایع، بیش از هر چیز به طرف مقابل بستگی دارد، اگر درگیری ادامه یابد، ایران آماده و مقاوم خواهد ماند و اگر آمادگی برای یک راه‌حل پایدار و قابل اعتماد که منافع ما را محترم شمارد، وجود داشته باشد، ما برای پذیرش توافق آماده هستیم».

وی خاطرنشان کرد: «هیچ جنگی نتوانسته است اختلافات را به طور دائم پایان دهد. زیرا در آن، هر دو طرف متحمل ضرر و زیان با درجات مختلفی از آسیب می‌شوند. بنابراین، لازم است تمام تلاش خود را برای توقف درگیری‌ها و فعال کردن کانال‌های دیپلماتیک انجام دهیم، اما این امر مستلزم اراده سیاسی واقعی و راه‌حل‌های پایدار، نه سازش‌های موقت است».