24 اکتبر 2016•بهروزرسانی: 25 اکتبر 2016
استانبول/ عبدالسلام سلیمی/خبرگزاری آناتولی
به گزارش وبسایت «دیپلماسی ایرانی»، حسین ملائک، سفیر اسبق این کشور در پکن طی مقاله ای نوشت: "خواسته و یا نا خواسته و... به هر حال آرام آرام وارد جنگ تحمیلی و احیانا گسترده دیگری شدهایم. اولین بار در 31 شهریور 1358 (سپتامبر 1980) برای دفاع از مرزهای سیاسی وارد جنگ 8 ساله ای با عراق شدیم. این بار نیز برای دفاع از مرزهای عقیدتی وارد جنگی تحمیلی در سوریه شدهایم."
وی با تاکید مجدد بر اینکه هدف ایران در سوریه "دفاع از مرزهای عقیدتی است" گفته که "اطلاعات" حاکی از "وجود تعداد زیادی «ایرانی» تحت عنوان داوطلب یا مستشار نظامی در جغرافیای سوریه" است و "تحولات در میادین نبرد نیز حکم میکند که تعداد آنها باید رو به فزونی باشد".
این دیپلمات باسابقه با بیان اینکه "پنج سال آخر جنگ از کلیه جوانب این پیام میرسید که قرار نیست جنگ ایران و عراق پیروز داشته باشد و تقریبا چنین شد"، یادآوری کرده است که اگر "مذاکرات مربوط به قطعنامه 598" شورای برای توقف "جنگ ایران و عراق نبود خساراتی به مراتب سهمگین تر از جنگ گریبان کشورش" را میگرفت.
بدین ترتیب او نتیجهگیری کرده است که در سوریه نیز "باید ذهن خود را آماده کنیم که با حضور قدرتهای بزرگ در این کشور دیگر نمیتوان امید به شرایط پنج سال قبل داشت و راه حل نظامی برای سوریه متصور نیست."
این درحالی است که مقامات همواره ایران بشار اسد را خط قرمز خود دانسته و حسن نصرالله متحد بزرگ این کشور در سوریه نیز اخیرا تهدید کرده است که تا نابودی تمام مخالفان رژیم اسد به جنگ در سوریه ادامه خواهد داد.
از دیدگاه ملائک، اما هرچند "حضور نظامی روسیه در سوریه، موضوع برکناری آقای بشار اسد را از دستور کار سیاسی تا حد بسیار زیادی کنار گذاشت، اما در روی زمین و صحنه های نبرد نتوانست تعادل را به صورت قطعی به سمت دولت سوریه برگرداند. نقشه مرزهای درگیری نشان می دهد که بعد از پیشرفت و پس رفته های دولت و معارضین و نوسانات اولیه و علیرغم بمبارانهای وسیع هوایی روسیه و سوریه و به جان خریدن انواع و اقسام فشارهای تبلیغاتی بین المللی و حتی حضور نیروی زمینی روسیه؛ این مرزها تفاوت سیاسی معنیداری با قبل از حضور روسیه ندارد."
گفتنی است طی چند روز گذشته برخی از تحلیگران دو جناح سیاسی ایران در روزنامه شرق، از جمله نویسنده و روزنامه مشهور ، مسلم متین نوشته اند که حتی در صورت موفقیت روسیه و متحدانش در حلب، بحران و جنگ در سوریه پایان نخواهد یافت.
ملائک در پایان تصریح کرده است: روسیه تاکنون چند محکومیت در مورد بمبارانهای حلب گرفته است که مهمترین آن محکومیت سازمان ملل در مورد جنایات جنگی در این شهر و نیز محکومیت از شورای عمومی حقوق بشر این سازمان است. اتحادیه اروپا نیز روسیه را متهم به قتل عام در شرق حلب کرده است. به هر صورت نیروهای معارض داخل بخش شرقی اکنون نزدیک به یک ماه هست که حاضر به واگذاری مواضع خود نیستند. مفهوم سیاسی این موقعیت این است که راه حل نظامی پاسخگو نیست."
