تهران/خبرگزاری آناتولی
دو خواهر؛ به اسامی بهاره و فرزانه اسدی بهعنوان قهرمانان اتومبیلرانی بانوان در ایران که در کسوت بدلکاری سینما نیز فعالیت دارند و همچنین داود محمدی مربی آنان در مصاحبه با خبرنگار آناتولی در تهران، وضعیت، امکانات، پتانسیلها، موانع و نگاه جامعه به فعالیت خانم ها در این ورزش را تشریح کردند.
خواهران اسدی در رشتههای رالی، اسلالوم، درگ، دریفت، آفرود و ریس فعالیت میکنند. آنها در ابتدای مصاحبه، با شادی و خنده درباره سرعت و تکنیک خود با هم بحث میکردند. بهاره 36 ساله طی 7 سال در 50 مسابقه شرکت کرده و 40 بار به روی سکو رفته است. فرزانه 35 ساله 2 سال سابقه ورزشی دارد و در 25 مسابقه 20 موفقیت داشته است.
بهاره درباره سابقه ورزشیاش اظهار داشت:
«رانندگیام خیلی خوب بود. پدرم از کودکی به ما آموزش داد. در 29 سالگی تبلیغ مسابقات اتومبیلرانی را دیدم و تصمیم گرفتم در آن شرکت کنم. 7 سال پیش، وقتی وارد پیست شدم پسرها مسخرهام کردند. خیلی ناراحت بودم، اما من سوم شدم و یکی از آنان دوازدهم شد.
تعداد رانندگان زن و مرد در ایران تقریبا برابر است، اما در مسابقات اتومبیلرانی چنین نیست. میزان شرکت بانوان ایرانی در مسابقات طی سالهای اخیر بیشتر شده اما مشاهده یکی از آنان پشت ماشین مسابقه نیز بسیار جذاب است».
%2F20181001_2_32633134_37691890.jpg)
زندگی حرفهای بهاره بعد از مسابقه ششم او که مقامی کسب نکرد، آغاز شده است. او در این باره نیز گفت:
«وقتی باختم، آموزش را زیر نظر مربی شروع کردم. ورزش را به صورت حرفهای آغاز کردم و حالا صاحب عناوین در مسابقاتی هستم که مردها نیز در آن رقابت میکنند. من و خواهرم تنها زنان مسابقات استان البرز هستیم و با آقایان رقابت میکنیم.»
فرزانه نیز درباره رقابت با خواهرش تصریح کرد:
«او را تشویق کردم که این ورزش را ادامه دهد. من هم علاقه زیادی داشتم، اما به دلیل مشکلات شخصی نتوانستم وارد عرصه ورزش شوم. روزی که تصمیم گرفتم اتومبیلرانی را شروع کنم، اولین بار بود که پیست و مسابقه را از نزدیک میدیدم. در آن مسابقه قهرمانان ایران حضور داشتند و بهاره و من؛ به ترتیب اول و چهارم شدیم»
قهرمانی در رشتهای که بانوان ایرانی زیادی در آن فعال نیستند چه تاثیری روی زندگی این دو خواهر گذاشته است؟ بهاره در این زمینه تصریح کرد:
«مهمترین مساله اعتماد به نفسی است که به دست آوردهام. در اجتماع به چشم یک قهرمان نگاه میکنند و احترام خاصی میگذارند. ویراژ در خیابانهای خلوت را دوست داریم، اما میکوشیم انرژی خود را در پیست تخلیه می کنیم.
یک بار با ماشین مدل پایینی تصادف کردم. راننده قصد فرار داشت. نود دقیقه در خیابان تعقیبش کردم. او هم دست فرمان خوبی داشت و نهایتا او را در یک کوچه گیر انداختم. با عصبانیت گفت مگر میشود یک زن به این خوبی رانندگی کند؟»
رانندگی بانوان ایرانی عموما ضعیفتر از مردان است. دلیل آن هم این است که همیشه ما را ترسانده و گفتهاند شما نمیتوانید و بلد نیستید پارک دوبله کنید. برخی خانمها بد رانندگی میکنند که البته در سالهای اخیر خیلی بهتر شده است.»
فرزانه خیلی قانونمند رانندگی میکند. او خاطره جالبش را چنین تعریف میکند: «تاکنون هیچ تخلفی در گواهینامه من ثبت نشده است. اگر کسی بخواهد در خیابان اذیتم کند میکوشم کوتاه بیایم، اما همیشه دوست داشتهام با پلیس تعقیب و گریز داشته باشم.»
%2F20181001_2_32633134_37691894.jpg)
این دو خواهر درباره الگو و اهداف خود از پرداختن به این رشته وززشی نیز اعلام کردند:
«ما همیشه مایکل شوماخر آلمانی را الگو خود قرار دادهایم. دوست داریم روزی همچون او قهرمان جهان باشیم. تمام سعی خود را میکنیم رانندگانی حرفه ای باشیم تا به مسابقات بین المللی برسیم.
مساله این است که در ایران اسپانسر نداریم. کارخانههای اتومبیلسازی در ایران مانند دیگر تولیدکنندگان بینالمللی نیستند که بیایند و ماشین در اختیار ورزشکاران کشورمان بگذارند و اسپانسر شوند.»
داوود محمدی، مربی خواهران اسدی نیز درباره زنان فعال در این رشته و میزان مهارت آنها اظهار داشت:
«در استان البرز تنها این دو خواهر بهصورت حرفهای به این ورزشی میپردازند. بانوان اتومبیلران زیادی طی سالهای اخیر در ایران پیشرفت کردهاند. میتوان گفت زنان ما در این رشته از صفر به پنجاه رسیده اند و مردان از پنجاه به شصت.
هزینههای این ورزش در ایران خیلی بالاست و با افزایش نرخ ارز چند برابر شده و کمتر کسی از پس آن برمیآید. افراد بسیاری به این ورزش علاقمند هستند. چند جلسه میآیند، اما وقتی هزینهها را میبینند پشیمان میشوند.
از کسانی که ادامه میدهند میتوان گفت بانوان ورزشکاران بهتری هستند. آنان قانونمند و آکادمیک رفتار میکنند. هر آموزشی میدهیم آن را به دقت فرامیگیرند اما مردها میپندارند اگر بدون آموزش وارد پیست شوند حتما برنده میشوند».
