08 ژوئن 2021•بهروزرسانی: 09 ژوئن 2021
بروکسل/خبرگزاری آناتولی
چارلز میشل، رئیس شورای اتحادیه اروپا درباره تایید حکم حبس ابد راتکو ملادیچ ملقب به «قصاب بوسنی» در دیوان کیفری بینالمللی در توئیتر نوشت: حکم نهایی دیوان بینالمللی در پرونده راتکو ملادیچ گام مهم دیگری در تجلی عدالت برای قربانیان است.
وی در ادامه تاکید کرد: این حکم به همه کمک خواهد کرد که گذشته دردناک را پشت سر گذاشته و به آینده امیدوارتر باشند.
جوزپ بورل، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا نیز اعلام کرد که این حکم فرصتی برای رهبران بوسنی و هرزگوین و منطقه است تا از فضای آشتی حمایت کنند تا میراث جنگ را پشت سر گذاشته و صلح پایدار برقرار کنند.
اتاق استیناف مکانیزم قضایی (IRMCT) که جانشین حقوقی دادگاه بینالمللی جنایات جنگی در لاهه است در دادگاه تجدید نظر پرونده راتکو ملادیچ، فرمانده پیشین جمهوری صربهای بوسنی و هرزگوین ملقب به قصاب بوسنی که به جرم نسل کشی و جنایات جنگی در این کشور به حبس ابد محکوم شده بود را تایید کرد.
دادگاه بین المللی رسیدگی به جرایم جنگی، پیشتر در سال 2017 رادکو میلادیچ را به دلیل دست داشتن در «نسل کشی» مسلمانان بوسنی به حبس ابد محکوم کرده بود.
- نسل کشی چگونه آغاز شد؟
غیرنظامیان بوسنی، پس از اشغال شهر سربرنیتسا توسط صربها به فرماندهی ژنرال راتکو میلادیچ در 11 ژوئیه 1995، به سربازان هلندی وابسته به نیروهای حافظ صلح سازمان ملل پناه آوردند. هلندیها آنها را به صربها تحویل دادند.
ملادیچ در آستانه عید صربها گفت: «این شهر را به ملت صرب هدیه میکنم. زمان آن فرارسیده که از ترکها (اصطلاحی که برای مسلمانان آن منطقه استفاده میشود) در این سرزمین انتقام بگیریم».
ملادیچ به دلیل کشتار بیش از 8 هزار بوسنیایی مسلمان در سربرنیتسا در 11 جولای 1995 از سوی دادگاه بینالمللی جرایم جنگی لاهه به حبس ابد محکوم شد. در این کشتار، بسیاری از زنان و کودکان آواره شدند.
- مسیر مرگ
در پی سقوط سربرنیتسا بخشی از مسلمان شهر به سربازان هلندی که در کارخانه قدیمی باتری سازی در مقابل مزار شهدای کنونی واقع شده پناه برده و بخشی دیگر نیز به منطقه تحت کنترل سربازان بوسنیایی که راه جنگلی بود، می گریزند.
هر دو گروه سرنوشت مشابهی را تجربه میکنند. راه جنگلی به دلیل قتلعامهای گسترده که در آن رخ داده، در میان مردم به نام « مسیر مرگ» شناخته می شود؛ راهی که هزاران نفر اسیر دام سربازان صرب شده و جان باختند.
مردمی که به سربازان هلندی پناه برده بودند، شب اول در محل کارخانه قدیمی اسکان می یابند، اما صربها که برای بازرسی به آنجا می روند و خودسرانه اقدام به بازداشت برخی مردان میکنند.
روز بعد سربازان صرب که بیرون از اردوگاه منتظر بودند، از بین خانوادههایی که مشغول سوارشدن به اتوبوس بودند، مردان را جدا ساخته و کشتند. سپس آنها را در گورهای دسته جمعی دفن کردند. زنان و کودکان این قربانیان سالها در تبعید به سر بردند.
