28 مارس 2017•بهروزرسانی: 29 مارس 2017
سارایوو/خبرگزاری آناتولی
احمد بوسنیچ، معروف به "اولیا چلبی بوسنیایی" روزنامه نگار و پژوهشگر 74 ساله اهل بوسنی و هرزگوین که با سفر به 150 کشور مختلف دنیا فرصت شناخت و آشنایی با فرهنگ ها و تمدن های مختلف را داشته، در گفتگو با خبرنگار آناتولی اظهار داشت: "سال گذشته مجددا به ترکیه آمدم. هر ساله 150 محدوده جدید برای کاوش های باستانی در ترکیه کشف می شود. ترکیه میزبان تمدن های مختلفی بوده است. اگر باستان شناس بودید، ترکیه کشوری غیرقابل باور برای شما می بود".
ادامه سخنان بوسنیچ در این گفتگوی اختصاصی به شرح زیر است:
خبرنگاری چیزی فراتر از یک شغل برای من است. آشنایی با فرهنگ های متفاوت را از 25 سالگی یعنی زمانی که در شبه جزیره سینا سرباز ارتش بودم شروع کردم. اینجا مکانی بسیار جالب و تاریخی است.
همان طور که در تورات آمده زمانی که حضرت موسی ده فرمان خدا را دریافت کرد در کوه سینا بود. اینجا مکانی است که موسی سفر خود به مکه و مدینه را به همراه کاروانش شروع کرده است.
پس از گذراندن هشت ماه در شبه جزیره سینا دیگر نتوانستم شور و شوق گردش و سیاحت را در خود خاموش کنم و پس از آن به بیروت و قاهره سفر کردم. در آن زمان به عنوان خبرنگار آزاد مشغول به فعالیت بودم. تقریبا تمام یوگسلاوی سابق را با پای پیاده گشتم.
سعی کردم با هدف بیدار کردن احساسات ناشناخته خوانندگان آثارم را به خواندن چندین کتابی که حاصل تجربیات سفرم است، به خود جلب کنم. سپس به خاورمیانه و خاور دور نیز سفر کردم.
در سال 1981 به چین رفتم. در این سال یک دانشمند چینی تخم دایناسور پیدا کرده بود که همه دنیا راجع به آن صحبت می کرد. چین در آن سال ها کشوری بسته به روی دنیای خارج بود.
زمانی نیز علاقمند به طب جایگزین شدم و به سراغ پزشکی رفتم. دستورالعمل هایی را آموختم که در غرب شناخته شده نبود. سپس به فلیپین رفتم. در آن جا با افرادی آشنا شدم که فقط با کمک دستان خالی باعث شفای بیماران می شدند.
در سفرهایم هم با واقعیت های باور کردنی و هم با چیزیهایی که صرفا داستان بود، مواجه شدم. در سال 1971 به کویت و پس از آن به اردن، عراق، لبنان، سوریه و ترکیه سفر کردم.
طی پنجاه سال 150 کشور را گشتم. به بعضی از این کشورها چندین بار رفتم، اما مشاهده اولم از آن کشور بسیار مهم تر بود. یکی از سفرهای جالبم به پاپوآ گینه نو بود. در آن جا بیش از هزار قبیله زندگی می کنند.
بسیاری از آن ها از وجود انسان های سفیدپوست اطلاعی نداشتند. سفیدپوستانی که به دیدن آنها می رفتند را تعجب زده تماشا می کردند. اگر امکان سفر به پاپوآ گینه نو را داشتید، خواهید دید که آنجا دنیای بسیار متفاوتی است.
به جنگل های آمازون و تایلند نیز رفته ام. اندونزی را که 150 مین مقصد سفرم بود را "کشور آتش فشان ها" می دانم. در اولین فرصت به مراکش خواهم رفت و در آنجا پژوهش خود با موضع آتلانتیک را تمام خواهم کرد.
امسال سفر نامه خود را منتشر خواهم کرد. درست است که در سایه اینترنت کتابها تا حدودی ارزش سابق خود را از دست داده اند، اما لازم است انسان ها مکان هایی را که بازدید و احساساتی را که تجربه کرده اند جایی بنویسند. من هم نوشتن کتاب با موضع سفرهایم را به پایان رساندم.
