???? ?????
05 نوامبر 2015•بهروزرسانی: 08 نوامبر 2015
داکار/ خبرگزاری آناتولی
دریاچه رتبا که در فاصله پنجاه کیلومتری داکار پایتخت سنگال قرار دارد و با نام دریاچه صورتی نیز شناخته شده است، از مهم ترین منابع درآمد ساکنان منطقه می باشد.
ساکنان منطقه با فروش نمکی که با استفاده از ابزار و ادوات اولیه و روش های قدیمی از آب دریاچه استخراج می کنند، امرار معاش می کنند. حتی گاهی نیز زنان از کشورهای همسایه برای کار به این منطقه می آیند.
سالانه حدود 24 هزار تن نمک توسط نیروی انسانی از این دریاچه استخراج می شود. نمکی که مردان از دریاچه استخراج می کنند را زنان با قایق های ماهیگیری به ساحل می رسانند.
زنان سطل های پر از نمکی را که به ساحل رسانیده اند، برای خشک شدن در آفتاب، به صورت تپه هایی روی هم انباشته می کنند.
نمکی که هنگام استخراج از اعماق دریاچه رنگی تیره دارد، پس از خشک شدن در آفتاب به رنگ سفید در می اید.
بینتا جامارا 24 ساله که برای کار از گینه به این منطقه آمده است به خبرنگار آناتولی گفت:" حدود 2 سال است که برای کار به اینجا می ایم. صبح خیلی زود مشغول به کار می شویم. چرا که با گرم شدن هوا در اواسط روز، کار سخت تر می شود. غلظت بالای نمک در آب پوست بدنمان را می سوزاند".
اداما دیوپ نیز که از زنان کارگر است می گوید:" تا غروب آفتاب بارها مسیر ساحل را طی می کنیم. درآمد روزانه ما چیزی میان 2 تا 3 دلار است".
نمک استخراج شده از دریاچه رتبا، معمولا به کشورهای آفریقای غربی و اروپا صادر می شود.
موارد استفاده از این نمک بسته به بزرگی دانه های ان، از پخت و پز تا ماهیگیری و پخش در جاده های یخ زده اروپا برای جلوگیری از لغزش ماشین ها را در بر می گیرد.
آب دریاچه رتبا یا دریاچه صورتی، به دلیل وجود باکتری جلبک موسوم به "Dunaliella Salina"، در تماس با نور خورشید، به ویژه در زمان های معینی از سال، رنگ صورتی به خود می گیرد.
در این دریاچه که عمق ان به سه متر می رسد، هیچ موجود جاندار دیگری زندگی نمی کند. غلظت حدودا چهل درصدی نمک این دریاچه باعث شناور ماندن بدن انسان روی آب می شود.
