زنگبار/کاعان بوزدوغان/خبرگزاری آناتولی
منطقه نیمه خودمختار زنگبار در تانزانیا با ادویه جات، تورهای سفری، فرهنگ منحصر خود و همچنین با معماری برگرفته از تمدن های آفریقا، اروپا، هندی و عربی خود توجه گردشگران جهان را به خود جلب می کند.
این جزیره در قرن پانزدهم توسط دریانورد پرتقالی واسکو دو گاما کشف و پس از امپراطوری پرتقال، عمان و بریتانیا در سال 1963 به استقلال رسید. زنگبار واقع در 40 کیلومتری سواحل اقیانوس هند است که اطرافش با سنگلاخ های مرجانی پوشانده شده و یکی از عجایب گردشگری دنیا به شمار می رود.
در سواحل این جزیره قایق های رنگارنگ، گردشگرانی از نقاط مختلف جهان، جوانانی که هیپ-هوپ و کاپوئرا بازی می کنند و موزه بیت العجائب که نخستین ساختمانی است که برق و آسانسور در آن به کار رفته را می توان مشاهده کرد. پایتخت این جزیره که 1.5 میلیون نفر جمعیت دارد و تقریبا تمام آن را مسلمانان تشکیل می دهند به نام استون تون یا شهر سنگی در فهرست میراث جهانی یونسکو جای دارد.
در این شهر که موضوع چندین فیلم و رمان شده بیش از 50 مسجد، مکتب، معابد هندو و کنیسه وجود دارد.
زبان رسمی این جزیره سواحلی، پول رسمی آن شیلینگ تانزانیا است که در هر اسکناس آن تصویری از یک حیوان دیده می شود. غیر از زبان سواحلی مردم آن به زبان های عربی و انگلیسی نیز صحبت می کنند و دلار و کارت بانکی نیز در خرید و فروش ها مورد استفاده قرار می گیرد. اقتصاد منطقه وابسته به صنعت گردشگری بوده و بخش عمده مردم آن ماهیگیری می کنند.
اسم این جزیره ریشه فارسی دارد و به معنای ساحل مردم سیاه پوست است. در کوچه های تاریخی آن بوی انواع ادویه جات به مشام می رسد و یکی از بزرگترین مراکز تولید ادویه دنیاست. مردم زنگبار یا «جزیره ادویه جات» به دلیل سیاست انحصاری دولت و ناتوانی در به کارگیری سیستم مدرن کشاورزی از کاهش میزان تولید ادویه و قیمت آن معترض هستند.
این جزیره که 150 سال گذشته رتبه نخست تولید گل میخک دنیا را در دست داشته است با خاک پربرکت خود که نیروهای شرقی و غربی برای تسلط بر آن به رقابت پرداختند شناخته می شود. کشاورزان زنگبار که از زردچوبه گرفته تا گل میخک و جوز هندی تولید می کنند، تلاش می کنند با روش های به دور از تکنیک های نوین کشاورزی خود با بازارهای جهانی رقابت کنند.
بخش اعظم مردم این جزیره که با زیبایی های طبیعی خود شناخته شده است با فقر دست و پنجه نرم می کنند. فقر در بخش شمالی این جزیره بیشتر احساس می شود. در خانه هایی که از خشت و علوفه خشک ساخته شده و غیر از جانمازی و وسایل پخت و پز چیزی در ان وجود ندارد تلاش می کنند به زندگی خود ادامه دهند.
آژانس همکاری و هماهنگی ترکیه «تیکا» و دیگر نهادهای مدنی با کمک های انسانی خود از نیازمندان این منطقه حمایت می کنند. مردم منطقه نیز دوستدار ترکیه و مردمش هستند.
