31 دسامبر 2025•بهروزرسانی: 01 ژانویه 2026
قنیطره/ خبرگزاری آنادولو
خلیل عبدالله، کدخدای روستای سمدانیه در قنیطره در جنوب سوریه که 7 فرزندش را در زندانهای رژیم اسد از دست داده، با وجود یورش مکرر نظامیان اسرائیلی حاضر نیست از سرزمین آبا و اجدادی خود چشمپوشی کند.
عبدالله پس از آغاز جنگ داخلی سوریه در سال 2011 با فشارهای زیادی از سوی رژیم اسد روبرو شد و در سال 2014 نیز توسط نیروهای رژیم بازداشت و زندانی شد. درست همان روزی که مادرش درگذشت، هفت پسر او به همراه برادر و دو برادرزادهاش بازداشت شدند و خود عبدالله نیز در زندانهای رژیم اسد تحت شکنجه قرار گرفت.
این شهروند سوری که دو سال در زندان به سر برده است، میگوید که فرزندان، برادر و برادرزادههایش را در مراکز شکنجه از دست داده است.
خلیل عبدالله که کوچکترین پسرش را در آغوش خود از دست داده، هنوز نمیتواند رنجهایی را که تجربه کرده، فراموش کند.
او در گفتوگو با خبرنگار آنادولو با تاکید براینکه وطن خود را ترک نخواهد کرد، افزود: اینجا سرزمین ماست. روستای سمدانیه غربی بخشی از جولان عزیز است. ما در این روستا زندگی میکنیم. این زمینها از پدربزرگ و پدرانمان به ما رسیده است. این خاک، خاک ماست.
عبدالله با اشاره به اینکه دیگر روستاهای جولان، از جمله روستای عین حور در سال 1967 توسط اسرائیل اشغال شدند، اظهار داشت: چون آن روستا اشغال شد، ما در روستای سمدانیه زندگی میکنیم. ما طی جنگ داخلی 14 سال با امید زندگی کردیم، اما فرزندان و عزیزانمان را از دست دادیم.
او ادامه داد: سرزمین ما شرف ماست. ما متعلق به این خاک هستیم. با کدخدایان جباتا، حمیدیه و صیدا (دیگر روستاهای منطقه) صحبت کردیم و گفتیم در خانههایمان میمانیم. کجا برویم؟ انسان در سرزمین خود میمیرد. تجاوزات اسرائیل ادامه دارد؛ وارد روستاها میشوند و خارج میشوند، مردم را بازجویی میکنند و رها میکنند. مردم میترسند، اما مقاومت میکنند.
