15 مه 2018•بهروزرسانی: 16 مه 2018
رام الله/خبرگزاری آناتولی
شرایط زندگی در اردوگاه آوارگان فلسطینی حلزون در شمال رام الله در کناره باختری رود اردن 70 سال بعد از روز نکبت که در آن شهروندان از سرزمین خود اخراج شدند همچنان نامناسب است.
فاطمه شراکه 86 ساله و از ساکنان اردوگاه جلزون در گفتگو با خبرگزاری آناتولی می گوید: به اتفاق همسر و دخترم به این خیال وارد اردوگاه شدیم که اقامتی موقت در آن داشته و به خانه های خود بازخواهیم گشت.
- اردوگاه پناهندگان، ایستگاه قبل از خانه
فاطمه در جلزون هفت فرزند به دنیا آورده و والدین و همسر خود را در اینجا از دست داده است. او اردوگاه پناهندگان را آخرین ایستگاه قبل از بازگشت به سرزمین های خود دانست و گفت: بعد از گذشت سالیان طولانی هنوز بر این باور هستیم.
این شاهد عینی روز نکبت درباره شرایط زندگی خود قبل از ورود به اردوگاه گفت: ما کشاورز بودیم. مزارع و باغ زیتون داشتیم ولی بعد به پناهندگانی بی چیز مبدل شدیم.
- زندگی در اردوگاه یعنی تراژدی
رائد صافی 43 ساله ساکن اردوگاه جلزون نیز می گوید: اینجا زندگی یک تراژدی تمام عیار است. مشکلاتی از قبیل کمبود فضا، فقر، شلوغی بیش از حد و انباشته شدن زباله های گریبانگیر ساکنان شدها ست.
صافی ادامه داد: نظامیان اسرائیل در نزدیکی های این اردوگاه به بهانه برقراری امنیت منطقه یهودی نشین بیت الیهود، کودکان ما را مورد هدف قرار می دهد. همچنین درهای این اردوگاه به بهانه های مختلفی بسته می شود.
این فلسطینی همچنین اظهار داشت: فلسطینیها در این منطقه که از خاک خود رانده شده اند حتی نمی توانند نیازهایشان را برطرف کنند.
- هنگام بازی مورد هدف نظامیان قرار می گیریم
ابراهیم نخله از کودکان فلسطینی این اردوگاه گفت: محلی برای بازی نداریم. در کوچه های پر از زباله بازی می کنیم. زمانی که بیرون بازی می کنیم هم نیروهای اشغالگر به بهانه این که به سمت آن ها سنگ پرتاب می شود، ما را هدف می گیرند.
محمد علیان مسئول این اردوگاه با اشاره به این که حدود 14 هزار نفر در این اردوگاه سکونت دارند، گفت: این مردم به دلیل مشکلات اقتصادی، اجتماعی و امنیتی رنج می برند.
