Belirsiz Kişi
17 ژوئن 2026•بهروزرسانی: 17 ژوئن 2026
استانبول/ خبرگزاری آنادولو
جام جهانی 2026 به میزبانی آمریکا، کانادا و مکزیک، پیش از آنکه با رقابتهای ورزشی شناخته شود، با مجموعهای از بحرانهای سیاسی، امنیتی و دیپلماتیک روبهرو شده است. سختگیریهای آمریکا در زمینه صدور ویزا، مهاجرت و کنترل مرزی، اصل دسترسی برابر به مسابقات را با چالش مواجه کرده و فضای چندملیتی جام جهانی را تحت تأثیر قرار داده است.
برخلاف روسیه در سال 2018 و قطر در سال 2022 که برای تسهیل ورود هواداران و عوامل مسابقات مقررات ویژهای اجرا کردند، آمریکا حاضر نشده نظام امنیتی و مهاجرتی خود را با الزامات جام جهانی تطبیق دهد. در نتیجه، مدیریت عملی ورود ورزشکاران، داوران و هیئتها بیش از آنکه در اختیار فیفا باشد، به نهادهای امنیتی و مرزی آمریکا وابسته شده است.
مشکلات مربوط به اردوی تیم ملی ایران، جلوگیری از ورود یک داور سومالیایی، بازجویی طولانی از بازیکنان عراقی و بازرسی سختگیرانه کاروانهای سنگال و ازبکستان از جمله مواردی هستند که انتقادها را افزایش دادهاند. این رخدادها نشان میدهند که ملیت و مناسبات سیاسی میتوانند بر اصل برابری ورزشی و آزادی رفتوآمد شرکتکنندگان غلبه کنند.
در این شرایط، فیفا نیز به دلیل ناتوانی در جلوگیری از این برخوردها با کاهش اعتبار روبهرو شده است. نهادی که در گذشته از استقلال فوتبال در برابر دولتها دفاع میکرد، اکنون در برابر قوانین و سیاستهای امنیتی آمریکا بیشتر در نقش میانجی منفعل ظاهر شده و نتوانسته اقتدار خود را بر روند اجرایی مسابقات حفظ کند.
تداوم این وضعیت میتواند برای آینده رویدادهای بزرگ ورزشی پیامدهای مهمی داشته باشد. اگر دولتهای میزبان قوانین داخلی و دستورکارهای سیاسی خود را بر تعهدات ورزشی مقدم بدانند، جام جهانی ممکن است بهجای رویدادی فراگیر و وحدتبخش، به عرصهای برای رقابت ژئوپولیتیکی، محدودیتهای مرزی و امتیازدهی سیاسی تبدیل شود.
