Уметницата за керамика Филиз Фидан, која живее во турскиот град Сакарија, како „носителка на културното наследство“ ја изведува својата уметност со традиционални методи и гради мост меѓу минатото и иднината.
По завршувањето средно образование, Фидан во 1995 година се запишала на Одделот за обработка на керамика на Вишата школа при Универзитетот „Думлупинар“ во Кутахја.
Во универзитетските години нејзиниот пат се вкрстил со мајсторот за керамика Мехмет Гурсој, кој во 2009 година ја добил наградата „Живо човечко богатство“ од УНЕСКО, како и со Исмаил Јигит и Мехмет Кочер.
Фидан, која ја научила традиционалната керамика и по дипломирањето работела две години во работилницата за керамика на Фондацијата Изник, подоцна завршила и педагошка обука на Универзитетот во Сакарија.
По бракот и раѓањето деца, таа направила пауза од 15 години од работниот живот, а во 2016 година, додека ги запишувала своите деца на курс по сликање, прифатила понуда да работи како мајстор учител по керамика во Народниот едукативен центар во Јеникент Адапазари.
Нејзините ученици, кои учат од неа традиционална керамика, истовремено се социјализираат и имаат приход од продажбата на своите производи.
Фидан, која во 2024 година добила уметничка картичка од Министерството за култура и туризам за носители на нематеријално културно наследство кои изведуваат традиционални уметности, организира изложби и обуки за да ја пренесе керамиката во иднината.
Филиз Фидан за Анадолу изјави дека ја работи својата работа со љубов.
Таа истакна дека по дипломирањето придонела многу во институцијата каде што работела. „Ако не ја сакаме керамиката, оваа работа не се прави, бара трпение. Треба да се работи мирно, тивко и спокојно. Оние што не се посветени тешко се снаоѓаат“, рече таа.
Додаде дека керамиката не може да се научи брзо и дека се напредува постепено.
„И младите сакаат да прават керамика, но бидејќи сакаат брзи резултати, не можат да бидат трпеливи. Им велам дека треба да почнеме со трпение. Користењето четка е уметност, бојадисувањето има свои суптилности. За да се научи тоа е потребно време. Сакаме младите да се насочат кон оваа уметност. Додека работиме керамика, човек како да ја прекинува врската со надворешниот свет... Понекогаш дури и го задржуваме здивот додека бојадисуваме, по одредена површина издишуваме. Тоа му носи мир на човекот“, објаснува Фидан.
Курсистот, 65-годишниот Мехмет Саит Сердар Акинџи, рече дека по пензионирањето од рекламната индустрија во Истанбул се преселил во Сакарија и се запишал на курс по керамика за да го искористи слободното време.
Тој истакна дека веќе околу 8 години се занимава со керамика и со тек на време се усовршил.
„Јас сум еден од најстарите тука, продолжувам да доаѓам. И се социјализирам и ги продавам моите изработки. Тоа ми се допаѓа“, рече тој.
