Осумдесет и петгодишниот Шерафетин Кутлукиз, кој живее во округот Измит во турскиот град Коџаели, повеќе од 70 години продолжува со традиционалното плетење кошници што го научил од својот татко во детството, пишува Анадолу.
Кутлукиз плете кошници во дворот на својот дом во населбата Аризли откако ќе ги исчисти и подготви гранките од дива леска што ги собира од речните корита и околните терени, а потоа рачно ги обликува.
Кутлукиз, кој на околу 14-годишна возраст, додека пасел добиток, ги видел соседите како плетат кошници и се заинтересирал, побарал помош од својот татко, кој го знаел овој занает. Откако повеќепати ја расплел и повторно ја плетел незавршената кошница што ја започнал татко му, Кутлукиз го научил занаетот и не престанал да плете и по 71 година.
Шерафетин Кутлукиз за Анадолу раскажа дека во минатото кошниците, кои речиси секое домаќинство ги изработувало толку колку што му било потребно, се користеле во работата во лозјата и градините, особено за носење производи како грозје и цреши.
Кутлукиз истакна дека во селото многу луѓе можеле сами да си плетат кошница, но дека со текот на времето оваа традиција исчезнала и во неговата околина веќе нема никој што се занимава со овој занает.
„Тогаш секој сам си ги задоволуваше сопствените потреби. Сега никој не го прави тоа. Освен мене, нема никој ниту во ова село ниту во околните села. Бидејќи останав единствен, сите ми ги праќаат своите нарачки“, рече тој.
Кутлукиз истакна дека за кошниците претпочита околу тригодишни, прави и колку што е можно млади гранки од дива леска, додавајќи дека наоѓањето и пренесувањето на материјалот се меѓу најнапорните делови од работата.
Тој рече дека до некои подрачја каде што се наоѓаат гранки не може да стигне со возило и дека собраните 40-50 килограми гранки понекогаш ги носи на грб и до 2 километри до својот дом.
Кутлукиз нагласи дека, покрај плетењето на кошницата, мајсторство е и изборот и подготовката на соодветниот материјал, посочувајќи дека прво треба да се научи кои гранки од леска се користат, а потоа и како се подготвуваат.
И покрај возраста, Кутлукиз не се откажува од изработката и вели дека рацете веќе не му работат толку брзо како порано. Тој раскажа дека пред околу 10 години можел да исплете кошница со веќе подготвен материјал за 2-3 часа, а денес за тоа му се потребни 3-4 часа, при што голема кошница може да заврши за еден ден.
Кутлукиз нагласи дека не му е потребно да плете кошници за да се издржува бидејќи е пензионер.
„Немам финансиска потреба, фала му на Бога. Пензионер сум, пензијата ми е доволна, но соседите велат: ‘Ајде, направи ни.’ Така ги задоволуваме нивните потреби. Искрено, за мене тоа е нешто како забава, така ми минува времето“, рече тој.
Шерафетин Кутлукиз, татко на три деца, рече дека најмногу го растажува тоа што по него нема кој да го продолжи занаетот со кој се занимава со години. Тој посочи дека неговите деца и младите не покажуваат интерес за плетење кошници, особено затоа што собирањето и носењето на материјалот од теренот им претставува напор, но истакна дека е подготвен да го пренесе своето знаење.
Кутлукиз рече дека, доколку денес повторно е млад, би посветил повеќе време на плетењето кошници, додавајќи дека е задоволен што работата со која започнал од љубопитност на 14-годишна возраст ја продолжува и на 85 години.
contact_the_ombudsman
is_there_an_error_in_this_story
