ИСТАНБУЛ (АА)
Во германските и западните медиуми постои еднострано известување за терористичката организација ПКК и слични теми, при што доминираат про-ПКК мислењата, истакнува новинарката Мерион Сендкер во разговор за Агенција Анадолија (АА).
Новинарката Мерион Сендкер особено внимание му придаде на едностраното известување на западните медиуми за терористичката група ПКК/ЈПГ и факторите кои стојат во основата на ваквиот пристап.
АА: Зошто известувањето на западните медиуми за ПКК/ЈПГ е еднострано?
СЕНДКЕР: Мислам дека постојат многу аспекти зошто за ПКК, тероризмот и сите овие теми се известува на овој начин во германските, но и во западноевропските медиуми, кои многу често се еднострани. Еден од аспектите на тоа е дека ние од западниот свет ја набљудуваме Туркије и сите нешта што тука се случуваат со многу ориенталистички пристап.
АА: Дали западните медиуми произведуваат повеќе про-ПКК вести?
СЕНДКЕР: Не ги знам бројките или што било, но може да изгледа како да имаме повеќе прокурдски или про-ПКК или тој вид мислење во германските и западноевропските медиуми. Експертите што ги препродуцираат овие мислења се многу обединети. Тоа стана нешто како јавно мислење.
АА: Зошто европските држави ги поддржуваат организациите поврзани со ПКК во Европа?
СЕНДКЕР: Знаејќи дека постојат одредени врски со трговијата на луѓе и злоупотребата на деца, во Германија постојат и јавни извештаи на државните функционери за тоа колку деца во северниот дел на Сирија одведува и киднапира ПКК, до организации и поединци во Германија и западна Европа, кои се блиски на оваа организација или ѝ даваат поддршка. Многу е јасно зошто ги поддржуваат.
Но тогаш имате јавност во која се прикажуваат како многу мирољубиви и демократски. Барајќи помош од германскиот народ, германската Влада и медиуми да ја поддржат нивната цел за демократски вредности, што им е, се разбира, клучен збор во Германија и западна Европа, бидејќи демократијата во таа смисла е нешто како „број еден“. Значи, сите што се борат за демократија не можат да бидат лоши. Тоа е погледот што ни го даде нашата историја. Ова гледиште понекогаш не е доволно истражено.
АА: Дали западните медиуми намерно го игнорираат фактот дека ПКК е терористичка организација?
СЕНДКЕР: Тие се свесни за потребата да бидат објективни и неутрални, но начинот на кој се собираат сознанија и факти е едностран.
Имаме доста Курди и Турци што живеат во Германија. Тие исто така работат на темите, но често се случува, се разбира не секогаш, одреден наратив само да се копира и преземе. Се смета дека такво лице, се разбира, знае повеќе од Германците за судирите, но и тие сознанија и факти можат да бидат еднострани. „Имаме лице со таква културолошка заднина, без разлика дали е Турчин или Курд или што било друго… Тоа лице знае за тоа“.
Постои тенденција токму таква личност да се земе како референца и точка.
АА: Кога е во прашање ПКК, дали западните новинари некогаш ги мешаат активизмот и новинарството?
СЕНДКЕР: Па, мислам дека е многу тенка линијата меѓу новинарството и активизмот. Во Германија и во западна Европа можеме да видиме дека секогаш постои ризик оваа тенка линија да ја злоупотребат надворешни активисти. Гледаме дека некои новинарски кругови се поврзани со луѓе што зборуваат за курдските куќи на културата или групи кои всушност ја шират идеологијата на ПКК, но и пропаганда. Често им приоѓаат на новинарите. Со нив зборуваат за ситуацијата на курдскиот народ како да е тоа еден ентитет, хомоген ентитет, само една група, посебна во Туркије, но и во северниот дел на Сирија и северниот дел на Ирак и ги повикуваат новинарите да известуваат за тоа. Им зборуваат да се занимаваат и со борбата за слобода, демократија, женски права, работнички права, а во последните неколку години на листата ја додадоа и борбата против климатските промени. Тоа е нешто што наиде на многу плодна почва во западноевропското и германското новинарство, бидејќи мнозинството од нив себеси се гледаат како луѓе кои мораат да ги откријат злосторствата и лошите нешта или дека мораат да се борат за благородна цел, без разлика на тоа за каква цел се работи.
Тие знаат дека ПКК се наоѓа на листата на терористички организации, но и понатаму го користат зборот „работничка партија“. Значи, прашањето како сето тоа е поврзано, како оди тоа заедно, многу не се поставува.
АА: Дали терористичката организација ПКК, нејзините сојузници и ограноци претставуваат закана и за западната јавност?
СЕНДКЕР: Мислам дека е тешко да се каже колку ПКК, ЈПГ и други се конкретни закани за западната јавност, бидејќи од една страна се тврди дека тие не се насилни во Германија и Европа, барем не јавно. Не знаеме што се случува зад кулисите, но и во Германија, на пример, имате заедници во кои се наводно инфилтрирани некои луѓе поврзани со ПКК. Понекогаш е многу тешко да се каже кои се тие луѓе.
АА: Дали германските и западноевропските медиуми ја доведуваат во заблуда западната јавност?
СЕНДКЕР: Многу е интересно дека „ПКК“ е многу познат збор во германските и западноевропските медиуми, речиси секогаш е проследен со зборот „работничка партија“, што некогаш порано беше нивното официјално име, но продолжува да се вика Курдска работничка партија. Тоа доведува до претпоставката дека станува збор за нешто како демократска партија која се бори за работничките права или која се занимава со тоа. И тоа доведува таа да се доживува како нешто добро. Тоа што е на листата на терористички организации некако се губи меѓу редови, понекогаш дури и не се споменува во извештаите.
На новинарите во западна Европа и во Германија им е многу тешко да ја разберат структурата на ПКК, на таа организација и на групите поврзани со ПКК, бидејќи на тоа подрачје постојат многу курдски групи, а некои од нив се организирани во домовите на културата или други групи. Ако ги погледнете нивните интернет-страници или зборувате со луѓето, сето тоа звучи убаво, звучи многу мирољубиво, демократски и пријателски.
Многу е тешко да се открие како се поврзани со ПКК, па доколку го погледнете Годишниот извештај за заштита на Уставот („Verfassungsschutzbericht“) или други извештаи на германските власти, таму можете всушност да видите тоа, или доколку ги погледнете судските случаи, таму можете да видите некои имиња на организации кои имаат многу умерени имиња, како „Дом на културата“ или нешто што само се става во контекст со дрога, шверц или мафијашки дејствија.
Секогаш се поставува прашањето како да ја дефинирате одговорноста на новинарството и новинарите, особено кога се однесува на судирите на ПКК/ЈПГ со Туркије. Медиумското известување обично ја прикажува Туркије како „лошо момче“, а Курдите воопшто како „добри“, при што Курдите директно или индиректно се претставени во медиумското известување или пак се поврзани со ПКК. И тука тогаш се создаваат многу прашалници, бидејќи како една страна може да биде добра, како само една страна може да биде лоша во вака сложен судир?
АА: Кои се стравувањата на западните новинари во известувањето во врска со ПКК/ЈПГ?
СЕНДКЕР: Стравувања постојат бидејќи тоа е многу чувствителна и многу емотивна тема и лесно можете да станете цел на која било страна која ве критикува поради некои формулации и само поради реченица што сте ја напишале. Затоа може да се смета дека е многу посигурно за многу луѓе и медиуми во западна Европа и Германија да се движат во правецот што го трасираат мејнстрим (општоприфатените) медиуми. Доколку ја вметнете и турската страна и напишете: „Ова го велат Турците“, тогаш можете да бидете објективни.
АА: Зошто ориенталистички поглед на светот гледаме во германските и западните медиуми?
СЕНДКЕР: Тоа значи дека имаме наша германска западноевропска реалност и историја. И ние го гледаме тоа од таа перспектива во однос на потполна поинаква реалност во Туркије и нејзиното соседство кои се со многу поинаква историја. Тоа значи, на пример, во Германија имаме многу мало искуство со тероризмот. Западна Европа е мирна речиси 80 години, а последниот голем конфликт во западна Европа беше Втората светска војна. На пример, кога во Германија се случил последниот напад на ПКК, некој голем напад? Таму многу се заинтересирани да прикажат мирна, стабилна и демократска слика во Германија и западна Европа.
Во Втората светска војна, но и во Првата светска војна, многумина се поврзуваа во политичка смисла, со десничарските движења, националистичките движења. Научивме дека тие десничарски движења сепак биле поврзани со некој облик на фашизам, антидемократски активности и војна, како и лоши нешта или тероризам.
На друга страна, гледаме левичарски движења. Тие беа оние кои носеа демократија и се бореа за демократијата. Се бореа за правата на жените, правата на работниците и друго. Левичарските движења ги гледаме на полиберален и поубав начин и повеќе се плашиме од десничарските движења. И токму со таков пристап гледаме и на Туркије каде реалноста е сосема поинаква. Речиси е обратна ситуацијата во таа смисла, бидејќи Туркије има многу искуства со тероризмот и тој тероризам доаѓа главно од радикалните левичарски кругови.
